Kate Bush - This woman's work

Hoe beschouwt een man de geboorte van zijn kind? “I should be crying, but I just can’t let it show” – dat is het perspectief van This woman’s work, een van de nummers die Kate Bush opnieuw opnam, met een geheel nieuw arrangement, voor haar album The director’s cut.

In de nieuwe verschijningsvorm krijgt het nummer meer gelaagdheid dan het origineel. De stem van Bush is dieper – ze parafraseert het nummer losser, waardoor het (vreemd genoeg) juist zwaarder aanvoelt. Met een zweverig klankbeeld spant ze een dun web van angst en twijfel waar de tekst als vertwijfelde dauwdruppels aan vast blijft hangen. Het contrast tussen blijdschap van het moment en de angst voor de volwassen, vaderlijke verantwoording die komen gaat is daardoor nog scherper. Een oud nummer, maar pas nu lijkt het of Kate Bush het neerzet zoals ze het in 1988 bedoeld had.

Eddie Vedder - Society

Soms zie je een film. Beluister je daarna de soundtrack. Bekijk je daarna de film nogmaals. En snap je ineens een hele boel - en tegelijk heel veel nog lang niet. De film Into the wild (2007, Sean Penn) toont Emile Hirsch in een schitterende hoofdrol. Als Christopher McCandless gaat hij op zoek naar de grenzen van het bestaan. Dat betekent dat hij alles achter zich laat wat hem in 22 jaar gevormd heeft. Hij stapt uit de maatschappij om een te worden met zichzelf - aanvaarding van de totale eenzaamheid, voor zo lang het nodig is, voor zo lang het duurt.

De soundtrack bij de film is gemaakt door Eddie Vedder, zanger van Pearl Jam. In het nummer Society vat hij de kern van de film in krap vier minuten beklemmend samen. De maatschappij legt ons op meer te willen dan we nodig hebben. Maar als "meer" eigenlijk "minder" is, hoe houd je dan bij hoe ver je bent? Gevangen in ons eigen materialisme. 'De Maatschappij' als een tot waanzin drijvende metgezel. Zou zij eenzaam zijn, zonder mij?

Marianne Faithfull - Stations

Kunst hoeft niet altijd binnen de lijntjes te blijven (of: "tonschonheit ist nebensache"). De stem van de 64-jarige Marianne Faithfull wordt door sommigen verafschuwd. Maar die stem is tegelijk wat haar muziek kenmerkt. Krakerig, hier en daar vermoeid, teleurgesteld. Maar vooral doorleefd - in die stem zit meer leven dan menigeen ooit zal doormaken. En dat maakt haar muziek mysterieus, ongrijpbaar, raadselachtig en rafelig.

Horses and high heels is haar 18e studio-album met - op een nummer na - allemaal covers. De openingstrack Stations is zo'n nummer dat echt past bij de versleten stem van Marianne Faithful. Het is een obscure cover van de Amerikaanse band The Gutter Twins. Waar het over gaat? Iets met in de steek laten, iets duisters, iets ontwrichtends. Iets waar die roestige stem een lyrische, haast paranoide invulling aan geeft.

The Decemberists - This is why we fight

In het voorjaar van 2010 nam de Amerikaanse band The Decemberists het album The king is dead op. Niet in een stadse studio maar letterlijk tussen de hooibalen en het steppegras, op het landgoed Pendarvis Farm in het noordwesten van de Verenigde Staten. Het album is wat concreter, wat minder verhalend dan het eerdere werk van de band. Een eerlijk album, gevuld met duidelijke, strak omlijnde muziek die het midden houdt dus folk, country en rock.

This is why we fight is de tweede single van het album. Een tekst die is opgebouwd uit korte, krachtige zinnen. Waarom vecht de mensheid? Tegen hebzucht? Tegen afstomping? Als we strijdend ten onder gaan, zo zingt Colin Meloy, dan zal het met ongebonden handen zijn. Revolutiemuziek!

James Blake - Limit to your love

Soms is muziek overdadig, opzwepend, voorzien van kleur. Maar toont in de beperking zich uiteindelijk niet de meester? De Engelse James Blake - op 7 februari komt zijn album uit - laat horen hoe je met niets iets kunt maken, met grijstinten en een angstaanjagend basfundament dat zich uitvouwt op een goed stel speakers. Een nummer over de reikwijdte van de liefde, op de tast gezocht. Vertwijfeld. Verstild. Verdwaald.


Het origineel, overigens, is van de Canadese zangeres Leslie Feist.

KT Tunstall - Uummannaq Song

Het album van de Schotse zangeres KT Tunstall dat een paar maanden geleden uit kwam, Tiger suit getiteld, heeft niet echt veel aandacht gekregen. Vreemd, want het album staat vol met eigenzinnige, energieke songs waarin de gitaat een hoofdrol opeist. Het album is opgenomen in de legendarische Hansa studio in Berlijn, waar vooral David Bowie en Iggy Pop in de jaren '70 hun bekendste werk opnamen.

De opzwepende opener van het album, Uummannaq Song getiteld, is een mengelmoes van inheems-Amerikaanse klanken, folk en country. Uummannaq is trouwens een desolaat dorp met 1.300 inwoners op Groenland. Tunstall bezocht het stadje in 2008 op een reis naar de noordpool, op zoek naar de lege, koude ontberingen - een reis die, zo verklaarde ze, als doel had om het vertrouwen te vinden een nieuw album uit te brengen. Missie geslaagd.

Mads Langer - Fact-fiction (2)

... en het gaat toch sneller dan voorspeld in het vorige bericht. Onlangs was Mads Langer bij Giel en speelde daar ook (naast het meer bekende en kabbelende "You're not alone") het nummer "Fact-fiction".