Ian Anderson - Banker bets, banker wins

Jethro Tull, de band rondom Ian Anderson, stond in de jaren '70 aan de wieg van de progressieve rock. De band was lastig in te delen - was het folk? Was het rock? Was het klassiek? Blues? Muziek past soms niet in een hokje, dat is misschien nog de beste conclusie.

Het concept album Thick as a brick (1972) verhaalt over de jongeman Gerald Bostock. En nu, 39 jaar later, vraag Ian Anderson zich af: hoe zou het Gerald Bostock zijn vergaan? Ziedaar, de inspiratie voor TAAB 2 - Whatever happened to Gerald Bostock?

Het nummer Banker bets, banker wins is een muzikaal hoogstandje waarin alles klopt. De Eye-of-the-tiger achtige drumpartij die de kadans van de beurskoersen aangeeft. Een akoestische protestgitaar als pamflet tegen het graaien. Snerpend woedende gitaaruithalen als onvoorspelbare put-opties en sprinters. En ook het handelsmerk van Jethro Tull, de dwarsfluit (ja, de dwarsfluit) schittert in dit nummers als een nietsontziende, hedonistische bankier.

De tekst is maatschappijkritisch.
De bankier spoelt  alle kritiek weg met een flinke latte bij de Starbucks: "Draconian calls for regulation / are drowned in latte with Starbucks muffin."
De bankier, neergezet als een meedogenloze zondaar: "Banker bets, cheque's in the post / not worth the ink it's written in".

Other lives - For 12

Reizen zonder te verplaatsen.
In gedachten.
Imaginair verdwalen in een bos.
Of op een berg - hoog. Of in een dal - diep.
Zinloos zwevend tussen tijd en eeuwigheid, tussen werkelijkheid en tastbaarheid, tussen gedachte en gevoel.

Buigt plotsklaps de herinnering hoopvol omhoog, strepen achterlatend in de ijle lucht, om daarna door niets ontziende zwaartekracht weer aan de kille aarde vastgeklonken te worden.

Waar niets is, is alles.

Afgezonderd in een ver verwijderde solitaire eenzaamheid.

Stilte.
Angstaanjagend. Hoopvol.
Rustgevend.

Kate Bush - Snowed in at Wheeler Street

"Het spijt me u te storen, maar... ken ik u niet ergens van?" Met die ene, simpele zin ontvouwt zich in ruim acht minuten een van de meest verhalende popnummers uit de recente muziekhistorie. Fictieve plaats van handeling: Wheeler Street in Cambridge. Twee geliefden komen elkaar tegen - zij bezongen door Kate Bush, hij door Elton John. Ze waren eeuwig verliefd, zagen hoe Rome werd platgebrand, stonden aan verschillende kanten van de loopgraven en verloren elkaar telkens weer uit het oog. Hij zag haar in Parijs, met iemand anders. Zij had zijn foto op de kast staan in een hartvormig lijstje.

Maar nu beloven ze met een hartekreet tussen de sneeuwvlokken elkaar niet meer te verliezen. Nooit meer. Met een simpel stuk touw willen ze zich letterlijk aan elkaar binden. Opnieuw voor eeuwig verliefd. Spijt, verlangen en geluk vechten om het hoogste woord.

Alle nummers op het album 50 words for snow spelen zich af in een besneeuwd decor. De schemerachtige muziek staat in dienst van het verhaal. Als een dempende deken van sneeuw vouwt de piano zich om de geliefden heen, terwijl de wereld alsmaar witter wordt.

Smith & Burrows - Wonderful life

Het mooie van covers is dat ze je soms een nieuw inzicht geven, een nieuw perspectief bieden op bestaande muziek. Tom Smith (van the Editors) en Andy Burrows (van Razorlight) hebben een winteralbum uitgebracht, onder de titel Funny Looking Angels. Daarop is een cover van Wonderful Life (van Black uit 1987) te vinden.

Birdy - Skinny love

Als je 15 bent, en een interpretatie aan een in de originele versie wat schurende, folk-achtige song kunt geven die zo teder, zo integer en zo sierlijk is als Birdy heeft gedaan, dan is het verder prima om er het zwijgen toe te doen. En bevangen door bewondering te luisteren.

Brooke Fraser - Crows + Locusts

Een album vol met kleine verhaaltjes. Dat is Flags van Brooke Fraser. Haar stem luchtig en ijl, een beetje als Dido, maar dan met iets meer ruwheid en overtuiging. De muziek lichtvoetig waar nodig (zoals het al op de radio grijsgedraaide Something in the water) maar ook zwaarmoedig, als het verhaal daarom vraagt.

Een van die verhalen is Crows + Locusts, dat gaat over de mensheid in het algemeen en over een boerenfamilie in het bijzonder. De velden bloeden. De hartslag verdwijnt uit de gewassen en de moed uit de mens. De vrouw tuurt vanaf een heuvel naar haar dorre, droge velden, geteisterd door een vuig verzengende hitte. Het jaar dat de vossen kwamen. Alsof de kraaien en de zwerm sprinkhanen nog niet genoeg schade hadden aangericht. Maar even voor het einde van het nummer valt de wanhoop stil en maakt het nummer - in tekst en muziek - plaats voor vasthoudendheid. De vrouw strompelt de heuvel op, ziet daar beneden haar zweet in de aarde. En ze weet, ze voelt: er zal iets groeien in die dorre aarde. Eerder gaat zij niet weg.

Lana del Rey - Video games

Totale beheersing. Een stem die kraakt op bestelling, verleidt wanneer gewenst en uithaalt waar nodig. Lana del Rey (artiestennaam van Lizzy Grant, 24, New York) staat op het punt van doorbreken. Haar geschoolde stem, die schemerachtig straalt, doet meteen denken aan de pasteltinten zoals die doorklinken bij Nancy Sinatra. Knap gedaan, met oog voor details. Alsof iemand een lading stof vijftig jaar zorgvuldig heeft bewaard en heeft uitgestrooid over haar muziek.

Er was al een album van Lana del Rey beschikbaar via iTunes, maar dat is verwijderd. Het wachten is dus op het echte, officiele debuutalbum. Als dat net zo tot in de puntjes klopt als de single Video games, kan het een kaskraker worden.