Mads Langer - Fact-fiction

Door alle commerciële, weinig verheffende talentenjachten dreigen we soms te vergeten dat er ook heel veel muzikanten 'gewoon' in stilte bezig zijn met hun muziek en zich achter de schermen gereed maken om de internationale poppodia te bestormen. Een van die voorbeelden is de 26-jarige Deen Mads Langer. Het nummer Fact-fiction ontroert - enerzijds door de indringende tekst waarin woorden als "lonely", "remember", "strangers" al een beetje aangeven welke treurige kant het verhaal van het lied in gaat. Maar ook door zijn eigen gitaarspel, dat breekbaar is en een eigen hoofdrol in het nummer opeist. In Nederland is Mads nog volstrekt onbekend, maar als in 2011 zijn debuutalbum uitkomt zal daar hoogstwaarschijnlijk snel verandering in komen.

ZAZ - Port Coton

Het is al snel mooi in het Frans, maar de 30-jarige beeldschone ZAZ weet er wel een heel poëtisch geheel van te maken op haar debuutalbum, eveneens ZAZ getiteld. De kritieken in Frankrijk waren wisselend. Sommige popjournalisten schreven dat ZAZ weet te verrassen, te ontroeren en te verleiden. Anderen vinden haar te zweverig en benadrukken dat haar vocale kwaliteiten beperkt zijn.

Ach, Franse muziek is soms onnavolgbaar en laat dat vooral zo blijven. Het nummer Port Coton klinkt doorleefd en sleept je mee in de twijfel die ZAZ zaait. Gaat de liefde voorbij? Wil ze verdwijnen over zee, en verdwalen tot ver voorbij de bakens? Ze vraagt zich af hoe je kunt vergeten, zingt gelaten over de regen in de zeilen, over een gehavende wereld, over elk lied waarbij ze aan die ander denkt. Maar ook over de haven (Port Coton) waar ze elkaar zullen weerzien. Treurnis? Verlangen? Meeslepend, dat zeker!

Je n'ai jamais vu la mer
mais j'en ai vu de noyés
Comment fais tu pour oublier
pour oublier

Et la plui qui revient dans nos voiles
Pas une chanson je ne pense a toi

Dans ce monde inhabitable
il vaut mieux danser sur les tables
A Port Coton qu'on se revoit
qu'on se revoit

Sting - Roxanne (Symphonicities)

Sting is in juni gestart met zijn wereldtournee. Onder de titel Symphonicities (een verwijzing naar het album Synchronicity van The Police uit 1983) brengt de 58-jarige Gordon Sumner zijn eigen werk in mooie, zachte klassieke tinten op de grote podia. Ook Nederland zal hij aandoen: in het kader van Symphonica in Rosso staat hij in oktober in het Gelredome in Arnhem.

De tour wordt begeleid door het gelijknamige album, zijn tiende studio-album, dat onlangs verscheen op het prestigieuze klassieke label Deutsche Grammophon. Sting werkte met een groot aantal arrangeurs om zijn muziek te vertalen en dat is erg geslaagd. Je hoort dat Sting zijn muziek begrijpt, niet alleen inhoudelijk maar ook qua vorm.

Luister bijvoorbeeld naar de klassieker Roxanne. De sfeer is nog broeieriger dan in het origineel. De cello dimt het rode licht. De violen zijn als de reflectie van de wanhopige lippen van Roxanne en accentueren haar vrouwelijke vormen. Sensueel en verleidelijk schrijdt ze nader en tracht je hart op hol te brengen...

John Legend & Pink - Don't give up

Een lastig nummer om te coveren, hoewel het al wel eens vaker is gebeurd: Don't give up van Peter Gabriel, die het in 1986 samen met Kate Bush zong. Dit nummer gaat over een man die geleerd had te vechten, te winnen; een geslaagd zakenman. Maar van de ene op de andere dag was het succes verdwenen en moest hij iets nieuws leren: het falen aanvaarden.

In bijna alle bekende (cover-)versies is het contrast tussen de mannen- en de vrouwenstem een spil in het nummer. De man lijkt radeloos en de vrouw geeft verzachtende raad. Zo ook in de coverversie van John Legend en Pink, al is de ijle stem van Legend wat beter in staat om de leegheid van het verlies uit te stralen die Peter Gabriel ook weet over te brengen. Het stemgeluid van Pink is iets minder gelukkig gekozen - het is hier en daar te scherp en biedt niet echt de omfloerste troost of verzachting die Kate Bush in het origineel wel overbrengt.

Het nummer is te vinden op een aardig album van Herbie Hancock, The Imagine project getiteld. Met dat album wil Hancock met de universele taal van de muziek zijn steentje bijdragen aan de wereldvrede en tolerantie. Don't give up maakt daar zeker een waardig onderdeel van uit. En natuurlijk heeft Hancock ook zelf nog achter het klavier plaatsgenomen.

K's Choice - America

K´s Choice heeft een nieuw album uitgebracht en dat is goed nieuws. Nadat broer Gert en zus Sarah Bettens een paar jaar aan hun solo-carrières hebben gewerkt, kruipt het muzikale bloed kennelijk waar het niet gaan kan. Typische K´s Choice-nummers zijn te vinden op Echo Mountain. Rock, met hier en daar een mistroostig randje.

Aangrijpend is het maatschappij-kritische America. Het mooie van dit nummer is dat tekst en muziek op een ingenieuze wijze in elkaar overgaan. Dat rare land Amerika, uitgestrekt, groots, gezien door de ogen van de tekstdichter en de muzikant. Een land waar hebzucht rondwaart in een wereld van asfalt. Een gehate wereld, overeind gehouden door hoop. Een gekooide adelaar; de onbegrensde vrijheid is een mythe geworden. Dat is het beeld dat K´s Choice in dit nummer haarscherp schildert in woord en klank.

Sophie Zelmani - I'm the rain

Het begrip "weemoedig" houdt het midden ergens tussen verdrietig en verlangend. Het is de beste term om de sfeer van de muziek van Sophie Zelmani te omschrijven. Het negende album van de Zweedse zangeres is net uit. Het album is getiteld I'm the rain, en de titeltrack is tot single gebombardeerd.

Als Sophie Zelmani in die single bezingt hoe zij dichtbij haar geliefde wil zijn, als een regenbui die alle zorgen wegwast, dan voelen haar fluisterende woorden als druppels die zacht op je huid vallen, de grip verliezen en als kleine pareltjes naar beneden rollen. Haar muziek is ongekend mooi. Punt uit.

Bon Jovi - Work for the working man

Hij heet eigenlijk John Francis Bongiovi (1962), maar we kennen hem onder zijn artiestennaam Jon Bon Jovi, en - korter nog - zijn bandnaam Bon Jovi. In 1986 kwam het legendarische album Slippery when wet uit en daarna volgde een gestage stroom albums. In 2009 kwam daar het laatste wapenfeit The circle bij en op dat album lijkt Bon Jovi de muzikale oorsrpong in ere te herstellen. Op een paar ballads na stevige rockmuziek met scherp aangezette gitaren. Richie Sambora, gitarist en producer van het album, heeft zich duidelijk kunnen en mogen uitleven.

The Circle is een stevig album, waar de track Work for the working man nog eens uit springt. Niet alleen vanwege de enigszins moraliserende, socialistische tekst (die trouwens naar verluidt door een adviseur van Obama werd ingelijst en opgehangen in het Witte Huis) maar ook vanwege het door-denderende ritme, waarin Livin' on a prayer in de verte te horen is.