The Heavy - How do you like me now?

Een vergelijking met een legende is altijd gevaarlijk. Maar als je met je ogen dicht luistert naar de uit Engeland afkomstige band The Heavy dan dringt de vergelijking met James Brown zich toch op. Dezelfde energie, dezelfde dynamiek, en dezelfde getergde soul.

Op 18 januari trad de groep, met voorman Kelvin Swaby, op in The Late Show van David Letterman (fragment van Youtube verwijderd, maar hier terug te zien), muzikaal ondersteund door The Dap Kings (Amy Winehouse, Sharon Jones). Het nummer How do you like me now? is niet enorm afwisselend maar in de repeterende kadans schuilt juist de kracht: dit robuuste nummer dendert als een glimmende locomotief over de strakke spoorstaven die de blazers neerleggen.

BBC longlist 2010

Jaarlijks presenteert de BBC een longlist van pop-muzikanten die het in het komende jaar wel eens kunnen gaan maken. Adele en Mika waren eerdere 'ontdekkingen' van de BBC. Ook dit jaar is de 'Sound of 2010 longlist' uitgebracht. Daarop toch wel veel-van-hetzelfde, invloeden uit synthesizer-pop uit de jaren '80 en het Amy Winehouse-soul geluid. Vooral veel sombere, 'boze' muziek. Uitzondering zou misschien zijn Stornoway, maar die groep heeft dan weer veel weg van Fleet Foxes.

De leukste, vernieuwendste van de 15 nieuwkomers is Owl City, een huiskamer-projectje van de 23-jarige Adam Young. Zijn album Ocean Eyes verscheen al in juli 2009, maar de single Fireflies werd pas later opgepikt. Het is lichtvoetige, positief gestemde popmuziek die zweeft op een briesje van electronica. Veelbelovend!

Top2000

Een aantal nummers in de Top2000 inspireerde tot mooie woorden. Op de rand van het jaar, dus een aantal memorabele nummers:

Tanita Tikaram - Twist in my sobriety (1988, #1231): De duistere, eenzame wanhoop die zij bezingt is herkenbaar. Jezelf wentelen in je verdriet, verzadigd van pijn en verlangen. De muziek als reflectie van de ziel, dat is wat Twist in my sobriety uitstraalt. Geen fel, muzikaal licht, maar een gedimde deken van geluid.

Fleetwood Mac - Dreams (1976, #924): Een nummer dat uitblinkt in luiheid, loomheid. Dat haast onhoorbaar naar je toe sluipt en zich tegen je ziel aan vleit.

Het Goede Doel - Alles geprobeerd (1986, #549): Vaak gehoord voor sluitingstijd in De Preuverij in Maastricht... te vaak... Dit nummer zaait twijfel, bloeit in eenzaamheid en oogst weemoed. Ongewild uit elkaar gaan en onvermijdelijk weer bij elkaar komen.


Kansas - Dust in the wind (1977, #311): Zo'n nummer dat er voor je gevoel altijd is geweest, maar dat tegelijkertijd telkens opnieuw oplost in het niets. Geen vrolijke muzikale vriend, maar een wat piekerende wijze man. In dit nummer maakt een grauwe laag stof de grens onzichtbaar tussen eind en begin, tussen slot en start. Met de huilende violen accentueert Kansas het onvermijdelijke.

Phil Collins - In the air tonight (1981, #109): Over het afbrokkelen van een relatie. Een beklemmend nummer, dat dobbert op het slagwerk en dreigend voor je staat, niet van plan je de komende minuten met rust te laten. En onlosmakelijk verbonden met Miami Vice.

Jacques Brel - Ne me quitte pas (1959, #94): Een nummer dat je gevoel overhoop haalt en dat op eenzame hoogte staat, los van alles en vast aan niets. De viool huilt, schreeuwt, schuurt en fileert het verlangen. Het verlangen wordt door Brel zo dun, zo ijl bezongen, dat je er haast doorheen kijken kunt.

Jamie Cullum - Don't stop the music

De zeer muzikale Jamie Cullum bracht in november zijn vijfde studio-album uit, The Pursuit getiteld. Wederom verkent hij de grens tussen pop en jazz. De gebroken klank van zijn stem benadrukt de rafelige timing, vooral in het nummer Don't stop the music, naar het origineel van Rihanna uit 2007, waar dan weer Wanna be startin' something van Michael Jackson in is verwerkt.

En zo evolueert de muziek. Cullum bewondert Rihanna, dus dat is mede de reden geweest om dit nummer te coveren. Zijn interpretatie is lui, slepend, en indringend.

Trijntje Oosterhuis - Human Nature

Naar aanleiding van het overlijden van Michael Jackson dook Trijntje haar eigen studio in, achter haar huis, samen met gitarist Leonardo Amuedo. Dat levert een zeer integere muzikale interpretatie op van nummers van Jackson: Never can say goodbye. Het album is klein, sympathiek en duidelijk uit liefde en gevoel voor de muziek gemaakt.

Human Nature springt eruit. Dit nummer, oorspronkelijk geschreven door Steve Porcaro van Toto, is in de zeer basale uitvoering van Trijntje misschien nog wel intiemer dan het origineel. Haar versie straalt dezelfde achteloze, zweverige sfeer uit. Zeker een cover die iets toevoegt aan het origineel, maar dat doet eigenlijk het hele album.

Liesbeth List - Wie mij lief heeft

Soms is een enkele zin genoeg om een album aan te schaffen. "wie mij lief heeft, laat mij los / maar wie mij kent, houdt me vast". De tekst is van Stef Bos. Het nummer is te vinden op het meest recente album van Liesbeth List, Verloren en gewonnen getiteld.

Jasper Erkens - Crazy

Hij komt uit België, is (nog maar net) 17 jaar en beheerst elk woord dat hij zingt en elke gitaar-aanslag die hij voortbrengt. Een muzikaal wonderkind, Jasper Erkens.