Ed Sheeran - I see fire

als we gaan, laat het dan met z'n allen zijn
onder het dronken genot van een laatste glas wijn
zolang de herinnering aan mij op dit late uur
maar is als oplaaiend, vlammend, of wellicht smeulend vuur

als de as van de holle boom die hier ooit stond
het verwoestte restant van wat ik in het leven vond

want in de verte, vaag
kroop de hitte verzengend
vanaf de flanken van de berg omlaag
het eind verlengend

Ellie Goulding - Burn

In lust gevangen,
verstrengeld in elkaar.
Brandend van verlangen
wakkert zelfs het kleinste gebaar
het vuur weer aan.

Konden we de hitte niet weerstaan?
Te dichtbij en verschroeid,
uit elkaar gegroeid,
uiteen gerafeld
ligt de liefde opgestapeld,
als droog sprokkelhout aan de kant
steekt het vuur weer in brand.

Peter en Morrison

"Al luistert er maar één guppie die 't leuk vindt, dan is 't toch niet voor niets geweest."
Dat is misschien wel de essentie van radiomaken.


En voor diegenen die niet weten wie Morisson eigenlijk is (al is dat weeskind-gedeelte dus nooit bewezen he):

Mr. Probz - Waves

drijvend op de stroom
blijvend in de droom
de bodem verzonken
de golf van geluk
verdronken
sloeg in de branding stuk

Little Boots - Motorway

Het Engelse muzikale talent Little Boots (Victoria Hesketh, 29) voerde in 2009 de prestigieuze nieuwe talentenlijst van de BBC aan. Haar tweede album, Nocturnes, kwam uit in mei 2013.

De openingstrack Motorway doemt als oneindig asfalt op in het kille schijnsel van de synthesizer. De vluchtige, luchtige stem van Little Boots haalt links en rechts in, koppelt verlangen naar samenzijn aan de eenzaamheid op het nachtelijke asfalt. Het idee van samen het leven achter je laten, een blik in de spiegel, op weg naar plaatsen waar je nog nooit was, rijden tot je de ongewisse bestemming hebt bereikt. Dat is de mysterieuze aantrekkingskracht van verplaatsen, vertrekken en wellicht ooit aankomen.

"Meet me on the motorway
together we can make a great escape
Meet me on the motorway
maybe we can find a perfect place"

Nick Cave & The Bad Seeds - Water's edge

Het 15e studio-album van de 55-jarige Nick Cave (samen met The Bad Seeds), getiteld Push the sky away, kwam in februari uit en wordt gekenmerkt door een dreigend neerslachtige sfeer. "Onheilszwanger" las ik ergens - treffende omschrijving.

Neem de track Water's edge: Cave bezingt de "city girls" die "down by the water, the restless tide" de hoofden van de lokale jongens "who reach for the speech and search for the word on the water's edge" op hol lijken te brengen.

De klankkleur is duister, de zacht pulserende baslijn wordt geraakt door een zacht opvlammend, psychopatisch verontrustend vioolloopje. Het nummer lijkt de breekbarheid van de onweerstaanbare verleiding te willen beschrijven: "they take apart their bodies like toys for the local boys". Afschrikwekkende schoonheid, verovering, en tot slot: destructieve deceptie.

it's the will of love
it's the thrill of love
ah, but the chill of love is coming on

Top2000

Een aantal nummers inspireerde - op de rand van het jaar - tot mooie woorden.

Lenny Kravitz - I'll be waiting (2007, #1875):

Leven is liefde. Gedreven door lust, die haast onmerkbaar overgaat in verlangen. Wachtend op een begin. En zodra het begonnen is angstig afwachten tot dat onafwendbare einde.

Het zware gewicht van liefde is het ware gewicht van wachten.

Raymond van 't Groenewoud - Je veux de l'amour (1980, #1573):

Een nummer dat schuurt van verlangen.

Steekt van weemoed.

Dat huilt naar het onbereikbare.

Een nummer dat je blik vertroebelt, als teveel drank.

Maar dat zooo lekker meezingt.

Don Henley - New York Minute (1989, #1234):

stadse levens reflecteren in de heldere spiegeling

secondenlang gevangen tussen torens van staal en beton

binnen een minuut is duidelijk wie je bent

een minuut later ben je verdwaald

op de straat die leidt van haat naar liefde

op het plein dat eenzaamheid verbindt met wanhoop

in één minuut kan alles kan anders zijn
over één minuut is niets meer hetzelfde

Chris Isaak - Wicked game (1989, #927):

Somberheid voert de boventoon. Op een heftig arrangement van treurnis.

In Wicked Game is de vrolijke, onbezonnen liefde ingekleurd met lome grijstinten. Dit nummer weegt zwaar, loodzwaar. Het remt geluid af, het verstomt de tijd. Als een trage volgspot die een bundel eenzaam licht wegdraait van het ontoelaatbare verlangen.

Frankie goes to Hollywood - The power of love (1984, #623):

Een bevroren zee van muzikale herinneringen.

IJsschotsen, sommige onverwoestbaar andere dun en broos. Ze zijn vastgevroren in een min of meer willekeurig patroon. Maar tegelijkertijd schitterend geordend. En daarover heen waait de ijle stem van Holly Johnson de poedersneeuw uiteen. Als fijne, tintelende liefdesflarden.

Blof - Dansen aan zee (2000, #307):

Dwalend langs de muzikale kustlijn. Een eindeloos klinkende branding, veroorzaakt door 2000 liedjes die stuk slaan op de kust van herinnering en verlangen.

Ik schrijf ze in het zand, 2000 titels. Elke golf veegt er een weg, totdat de laatste korrels afdrijven op een onwennige deining, richting de onbekende horizon van 2013.

De vergankelijkheid van de Top 2000 is tegelijk zijn schoonheid - 306 titels die nog weggevaagd zullen worden. Slechts in de echo van het kabbelende water zullen ze je bij blijven.

John Lennon - Imagine (1971, #22):

Hoog in de lijst zijn de nummers ware monumenten. Statig en opgepoetst. Sommige nog maar net op de sokkel, onbekend en onbemind. Anderen staan al jarenlang op hun post en hebben weer en wind getrotseerd. Ze zagen hoe talrijke voorbijgangers regelmatig stopten, staarden en soms een traan wegpinkten.

John Lennon weet kleine woorden om te buigen naar grote gevoelens. Imagine is een muzikaal protestmonument, gegoten in pure vrede, opgericht op een sokkel van hoop en gebouwd op een fundament van naastenliefde.

Dit nummer doorbreekt de kracht van de realiteit met de macht der verbeelding.