Mr. Probz - Waves

drijvend op de stroom
blijvend in de droom
de bodem verzonken
de golf van geluk
verdronken
sloeg in de branding stuk

Little Boots - Motorway

Het Engelse muzikale talent Little Boots (Victoria Hesketh, 29) voerde in 2009 de prestigieuze nieuwe talentenlijst van de BBC aan. Haar tweede album, Nocturnes, kwam uit in mei 2013.

De openingstrack Motorway doemt als oneindig asfalt op in het kille schijnsel van de synthesizer. De vluchtige, luchtige stem van Little Boots haalt links en rechts in, koppelt verlangen naar samenzijn aan de eenzaamheid op het nachtelijke asfalt. Het idee van samen het leven achter je laten, een blik in de spiegel, op weg naar plaatsen waar je nog nooit was, rijden tot je de ongewisse bestemming hebt bereikt. Dat is de mysterieuze aantrekkingskracht van verplaatsen, vertrekken en wellicht ooit aankomen.

"Meet me on the motorway
together we can make a great escape
Meet me on the motorway
maybe we can find a perfect place"

Nick Cave & The Bad Seeds - Water's edge

Het 15e studio-album van de 55-jarige Nick Cave (samen met The Bad Seeds), getiteld Push the sky away, kwam in februari uit en wordt gekenmerkt door een dreigend neerslachtige sfeer. "Onheilszwanger" las ik ergens - treffende omschrijving.

Neem de track Water's edge: Cave bezingt de "city girls" die "down by the water, the restless tide" de hoofden van de lokale jongens "who reach for the speech and search for the word on the water's edge" op hol lijken te brengen.

De klankkleur is duister, de zacht pulserende baslijn wordt geraakt door een zacht opvlammend, psychopatisch verontrustend vioolloopje. Het nummer lijkt de breekbarheid van de onweerstaanbare verleiding te willen beschrijven: "they take apart their bodies like toys for the local boys". Afschrikwekkende schoonheid, verovering, en tot slot: destructieve deceptie.

it's the will of love
it's the thrill of love
ah, but the chill of love is coming on

Top2000

Een aantal nummers inspireerde - op de rand van het jaar - tot mooie woorden.

Lenny Kravitz - I'll be waiting (2007, #1875):

Leven is liefde. Gedreven door lust, die haast onmerkbaar overgaat in verlangen. Wachtend op een begin. En zodra het begonnen is angstig afwachten tot dat onafwendbare einde.

Het zware gewicht van liefde is het ware gewicht van wachten.

Raymond van 't Groenewoud - Je veux de l'amour (1980, #1573):

Een nummer dat schuurt van verlangen.

Steekt van weemoed.

Dat huilt naar het onbereikbare.

Een nummer dat je blik vertroebelt, als teveel drank.

Maar dat zooo lekker meezingt.

Don Henley - New York Minute (1989, #1234):

stadse levens reflecteren in de heldere spiegeling

secondenlang gevangen tussen torens van staal en beton

binnen een minuut is duidelijk wie je bent

een minuut later ben je verdwaald

op de straat die leidt van haat naar liefde

op het plein dat eenzaamheid verbindt met wanhoop

in één minuut kan alles kan anders zijn
over één minuut is niets meer hetzelfde

Chris Isaak - Wicked game (1989, #927):

Somberheid voert de boventoon. Op een heftig arrangement van treurnis.

In Wicked Game is de vrolijke, onbezonnen liefde ingekleurd met lome grijstinten. Dit nummer weegt zwaar, loodzwaar. Het remt geluid af, het verstomt de tijd. Als een trage volgspot die een bundel eenzaam licht wegdraait van het ontoelaatbare verlangen.

Frankie goes to Hollywood - The power of love (1984, #623):

Een bevroren zee van muzikale herinneringen.

IJsschotsen, sommige onverwoestbaar andere dun en broos. Ze zijn vastgevroren in een min of meer willekeurig patroon. Maar tegelijkertijd schitterend geordend. En daarover heen waait de ijle stem van Holly Johnson de poedersneeuw uiteen. Als fijne, tintelende liefdesflarden.

Blof - Dansen aan zee (2000, #307):

Dwalend langs de muzikale kustlijn. Een eindeloos klinkende branding, veroorzaakt door 2000 liedjes die stuk slaan op de kust van herinnering en verlangen.

Ik schrijf ze in het zand, 2000 titels. Elke golf veegt er een weg, totdat de laatste korrels afdrijven op een onwennige deining, richting de onbekende horizon van 2013.

De vergankelijkheid van de Top 2000 is tegelijk zijn schoonheid - 306 titels die nog weggevaagd zullen worden. Slechts in de echo van het kabbelende water zullen ze je bij blijven.

John Lennon - Imagine (1971, #22):

Hoog in de lijst zijn de nummers ware monumenten. Statig en opgepoetst. Sommige nog maar net op de sokkel, onbekend en onbemind. Anderen staan al jarenlang op hun post en hebben weer en wind getrotseerd. Ze zagen hoe talrijke voorbijgangers regelmatig stopten, staarden en soms een traan wegpinkten.

John Lennon weet kleine woorden om te buigen naar grote gevoelens. Imagine is een muzikaal protestmonument, gegoten in pure vrede, opgericht op een sokkel van hoop en gebouwd op een fundament van naastenliefde.

Dit nummer doorbreekt de kracht van de realiteit met de macht der verbeelding.

Passenger - All the little lights

we worden geboren met kleine lichtjes, miljoenen schijnen fel
verlichten ons pad, tonen ons de weg die we kunnen gaan
telkens wanneer je liefde voelt, licht er een feller op
telkens wanneer liefde verdwijnt, gaat er een uit
gedoemd gaandeweg te doven, een voor een
om daarna nooit meer op te lichten
zo wordt het hart donkerder
en liggen we in het duister
tot de laatste dooft
dan zijn we
koud
oud

Mumford & Sons - Broken crown

Het zijn de minestrelen van de moderne folk. Mumford & Sons beheerst het genre tot in ieder detail. De accenten die ze leggen, kloppen - of het nu de slag op de gitaar, de kadans van de banjo of het huilen van de stem betreft.

De opvolger van hun debuutalbum Sigh no more heet Babel. Wellicht geen vernieuwend pad, of ander inzicht op de muziek als hun eerdere werk, maar wel een vervolmaking van hun eigen geluid. "Evolutie, geen revolutie." Een album vol weemoed en spijt, uitmondend in machteloze woede, of beter gezegd: wanhoop. Elk nummer heeft wel iets van die inhoudelijke elementen. De opbouw is telkens vurig, energiek. Zo kabbelend, haast onhoorbaar als de nummers beginnen zo vurig culmineren ze in een wervelende storm van woord en muziek.

Aanzwellende orkaanmuziek in gedempte herfsttinten.

Bruce Springsteen - Death to my hometown

Dat het album Wrecking ball van The Boss een hoogstaand staaltje is van de meest pure vorm van rock, dat The Boss het met zijn 62 jaar nog lang niet is verleerd, dat The E-Street Band een perfect geoliede en overmoeibare stoomlocomotief is die zonder hoogmoed de voorman gehoorzaam volgt, dat wisten we allemaal al lang. En dat er op dat album eigenlijk geen slechte nummers staan ook.

Maar het mooie van muziek is dat je soms een nummer vaker hoort, of ineens een live uitvoering ziet, waardoor je opnieuw gegrepen en geboeid raakt. Ik zag de live-registratie van Death to my hometown op Pinkpop en werd geraakt door de felheid, de boosheid die de kleine popartiest over het veld uitstrooit. Een aanklacht tegen de tomeloze hebzucht, tegen oorlog, aanslagen en op macht beluste dictators. Een aanklacht tegen alles - zelfs de hand van God zaait dood en verderf. En in de verte een verwijzing naar het zoetere My hometown (uit 1984).

Zoals het een machtig popartiest betaamt, schiet de muziek alle narigheid rechtstreeks naar de hel:
"Now get yourself a song to sing and sing it 'til you're done
Yeah, sing it hard and sing it well
Send the robber barons straight to hell"

Hier staat een artiest die zijn nummer niet alleen zingt, maar acteert en overbrengt; aan zijn band, van de voorste rij op het veld, tot aan de achterste rij in de huiskamer. Tot de laatste maat van de driekwarts-mars, en vanaf het aftellen aan het begin: Bruce is The Boss. Daarom.