K's Choice - America

K´s Choice heeft een nieuw album uitgebracht en dat is goed nieuws. Nadat broer Gert en zus Sarah Bettens een paar jaar aan hun solo-carrières hebben gewerkt, kruipt het muzikale bloed kennelijk waar het niet gaan kan. Typische K´s Choice-nummers zijn te vinden op Echo Mountain. Rock, met hier en daar een mistroostig randje.

Aangrijpend is het maatschappij-kritische America. Het mooie van dit nummer is dat tekst en muziek op een ingenieuze wijze in elkaar overgaan. Dat rare land Amerika, uitgestrekt, groots, gezien door de ogen van de tekstdichter en de muzikant. Een land waar hebzucht rondwaart in een wereld van asfalt. Een gehate wereld, overeind gehouden door hoop. Een gekooide adelaar; de onbegrensde vrijheid is een mythe geworden. Dat is het beeld dat K´s Choice in dit nummer haarscherp schildert in woord en klank.

Sophie Zelmani - I'm the rain

Het begrip "weemoedig" houdt het midden ergens tussen verdrietig en verlangend. Het is de beste term om de sfeer van de muziek van Sophie Zelmani te omschrijven. Het negende album van de Zweedse zangeres is net uit. Het album is getiteld I'm the rain, en de titeltrack is tot single gebombardeerd.

Als Sophie Zelmani in die single bezingt hoe zij dichtbij haar geliefde wil zijn, als een regenbui die alle zorgen wegwast, dan voelen haar fluisterende woorden als druppels die zacht op je huid vallen, de grip verliezen en als kleine pareltjes naar beneden rollen. Haar muziek is ongekend mooi. Punt uit.

Bon Jovi - Work for the working man

Hij heet eigenlijk John Francis Bongiovi (1962), maar we kennen hem onder zijn artiestennaam Jon Bon Jovi, en - korter nog - zijn bandnaam Bon Jovi. In 1986 kwam het legendarische album Slippery when wet uit en daarna volgde een gestage stroom albums. In 2009 kwam daar het laatste wapenfeit The circle bij en op dat album lijkt Bon Jovi de muzikale oorsrpong in ere te herstellen. Op een paar ballads na stevige rockmuziek met scherp aangezette gitaren. Richie Sambora, gitarist en producer van het album, heeft zich duidelijk kunnen en mogen uitleven.

The Circle is een stevig album, waar de track Work for the working man nog eens uit springt. Niet alleen vanwege de enigszins moraliserende, socialistische tekst (die trouwens naar verluidt door een adviseur van Obama werd ingelijst en opgehangen in het Witte Huis) maar ook vanwege het door-denderende ritme, waarin Livin' on a prayer in de verte te horen is.

A Silent Express - Will I be around

Da's altijd fijn, als muziek gewoon bedoeld is als muziek. Geen fratsen, geen gedoe - een stevig basritme, catchy gitaarloopje en een wat ijl gemaakte stem. Ziedaar de Friese band A Silent Express. Ze tekenden onlangs een platencontract bij maatschappij 8Ball (waar andere Nederlandse succesvolle artiesten als Alain Clark en Bertolf onder contract staan) en hun single Will I be around werd niet voor niets tot 3FM-Megahit gebombardeerd.

Zanger Rik Annema heeft wat weg van een jonge David Bowie. En dat drum-intro... waar komt het toch vandaan? Suggestie: My sweet Louise van Ironhorse (Randy Bachman). Echt, het lijkt als twee druppels water!

Sharon Jones & The Dap Kings - I learned the hard way

Die oude, blinkende Motown-muziek heeft iets bijzonders. Je hoort het en je herkent het meteen. Een muzikale design-klassieker, kortom. Met veel eerbied voor de Groten die haar voor gingen, reconstrueert Sharon Jones dat geluid. Vettig, strak binnen de lijnen van het koper, samengebonden door het koortje. Ergens doet het denken aan Martha & The Vendellas, maar dan iets stoerder. Stoere muziek past prima bij Sharon Jones - voordat ze zich professioneel toelegde op zingen was ze gevangenisbewaarder op Rikers Island.

Samen met de koperblazers The Dap Kings (bekend van onder andere Amy Winehouse) heeft Sharon Jones in april haar vierde album uitgebracht, I learned the hard way getiteld, met de titeltrack als eerste single. Die single is trouwens als gratis MP3 te downloaden. Het album borduurt muzikaal gezien voort op het pad dat op de voorgaande albums werd in geslagen. Niet echt vernieuwend, maar wel lekker in het gehoor.

Jack Peñate - Be the one

Geen bekende naam, Jack Peñate, maar de Brit maakt dan ook nog niet zo heel lang muziek. In 2006 bracht hij voor het eerst een single uit en in 2008 stond hij op het Glastonbury-festival. Zijn tweede album heet - hoe toepasselijk - Everything is new. Een opzwepend nummer dat daarop te vinden is, is Be the one.

Het koper toetert een energiek fundament voor dit goed in het gehoor liggende nummer. De stem van Jack Peñate is niet heel boeiend, maar het opzwepende ritme maakt veel goed.

Mumford & Sons - Little lion man

Folkmuziek oud en gezapig? Helemaal niet, zo bewijst het Engelse viermanschap Mumford & Sons op het album Sigh no more. Het is muziek die met een traditioneel oog voor detail is opgebouwd, hier en daar wat gelijkenis vertonend met bijvoorbeeld The Proclaimers. De sfeer is meteen aanwezig: je waant je in een volgestouwde Engelse pub, geleund tegen de toog met een groot glas bier-zonder-schuim; dronken van de muziek.

Het energieke Little lion man is als single uitgebracht. Een nummer waarin de teleurstelling over een grote fout doorklinkt, een wanhopige boosheid. Maar luister ook eens naar White blank page, een wat slepend, hier en daar zeurderig nummer, maar tegelijkertijd heel gedurfd qua opbouw - een soort bries die telkens uitmondt in verlangende windvlagen. Mumford & Sons is er vanuit het niets in geslaagd om de folkmuziek de 21ste eeuw in te slepen.