Sharon Jones & The Dap Kings - I learned the hard way

Die oude, blinkende Motown-muziek heeft iets bijzonders. Je hoort het en je herkent het meteen. Een muzikale design-klassieker, kortom. Met veel eerbied voor de Groten die haar voor gingen, reconstrueert Sharon Jones dat geluid. Vettig, strak binnen de lijnen van het koper, samengebonden door het koortje. Ergens doet het denken aan Martha & The Vendellas, maar dan iets stoerder. Stoere muziek past prima bij Sharon Jones - voordat ze zich professioneel toelegde op zingen was ze gevangenisbewaarder op Rikers Island.

Samen met de koperblazers The Dap Kings (bekend van onder andere Amy Winehouse) heeft Sharon Jones in april haar vierde album uitgebracht, I learned the hard way getiteld, met de titeltrack als eerste single. Die single is trouwens als gratis MP3 te downloaden. Het album borduurt muzikaal gezien voort op het pad dat op de voorgaande albums werd in geslagen. Niet echt vernieuwend, maar wel lekker in het gehoor.

Jack Peñate - Be the one

Geen bekende naam, Jack Peñate, maar de Brit maakt dan ook nog niet zo heel lang muziek. In 2006 bracht hij voor het eerst een single uit en in 2008 stond hij op het Glastonbury-festival. Zijn tweede album heet - hoe toepasselijk - Everything is new. Een opzwepend nummer dat daarop te vinden is, is Be the one.

Het koper toetert een energiek fundament voor dit goed in het gehoor liggende nummer. De stem van Jack Peñate is niet heel boeiend, maar het opzwepende ritme maakt veel goed.

Mumford & Sons - Little lion man

Folkmuziek oud en gezapig? Helemaal niet, zo bewijst het Engelse viermanschap Mumford & Sons op het album Sigh no more. Het is muziek die met een traditioneel oog voor detail is opgebouwd, hier en daar wat gelijkenis vertonend met bijvoorbeeld The Proclaimers. De sfeer is meteen aanwezig: je waant je in een volgestouwde Engelse pub, geleund tegen de toog met een groot glas bier-zonder-schuim; dronken van de muziek.

Het energieke Little lion man is als single uitgebracht. Een nummer waarin de teleurstelling over een grote fout doorklinkt, een wanhopige boosheid. Maar luister ook eens naar White blank page, een wat slepend, hier en daar zeurderig nummer, maar tegelijkertijd heel gedurfd qua opbouw - een soort bries die telkens uitmondt in verlangende windvlagen. Mumford & Sons is er vanuit het niets in geslaagd om de folkmuziek de 21ste eeuw in te slepen.

The Heavy - How do you like me now?

Een vergelijking met een legende is altijd gevaarlijk. Maar als je met je ogen dicht luistert naar de uit Engeland afkomstige band The Heavy dan dringt de vergelijking met James Brown zich toch op. Dezelfde energie, dezelfde dynamiek, en dezelfde getergde soul.

Op 18 januari trad de groep, met voorman Kelvin Swaby, op in The Late Show van David Letterman (fragment van Youtube verwijderd, maar hier terug te zien), muzikaal ondersteund door The Dap Kings (Amy Winehouse, Sharon Jones). Het nummer How do you like me now? is niet enorm afwisselend maar in de repeterende kadans schuilt juist de kracht: dit robuuste nummer dendert als een glimmende locomotief over de strakke spoorstaven die de blazers neerleggen.

BBC longlist 2010

Jaarlijks presenteert de BBC een longlist van pop-muzikanten die het in het komende jaar wel eens kunnen gaan maken. Adele en Mika waren eerdere 'ontdekkingen' van de BBC. Ook dit jaar is de 'Sound of 2010 longlist' uitgebracht. Daarop toch wel veel-van-hetzelfde, invloeden uit synthesizer-pop uit de jaren '80 en het Amy Winehouse-soul geluid. Vooral veel sombere, 'boze' muziek. Uitzondering zou misschien zijn Stornoway, maar die groep heeft dan weer veel weg van Fleet Foxes.

De leukste, vernieuwendste van de 15 nieuwkomers is Owl City, een huiskamer-projectje van de 23-jarige Adam Young. Zijn album Ocean Eyes verscheen al in juli 2009, maar de single Fireflies werd pas later opgepikt. Het is lichtvoetige, positief gestemde popmuziek die zweeft op een briesje van electronica. Veelbelovend!

Top2000

Een aantal nummers in de Top2000 inspireerde tot mooie woorden. Op de rand van het jaar, dus een aantal memorabele nummers:

Tanita Tikaram - Twist in my sobriety (1988, #1231): De duistere, eenzame wanhoop die zij bezingt is herkenbaar. Jezelf wentelen in je verdriet, verzadigd van pijn en verlangen. De muziek als reflectie van de ziel, dat is wat Twist in my sobriety uitstraalt. Geen fel, muzikaal licht, maar een gedimde deken van geluid.

Fleetwood Mac - Dreams (1976, #924): Een nummer dat uitblinkt in luiheid, loomheid. Dat haast onhoorbaar naar je toe sluipt en zich tegen je ziel aan vleit.

Het Goede Doel - Alles geprobeerd (1986, #549): Vaak gehoord voor sluitingstijd in De Preuverij in Maastricht... te vaak... Dit nummer zaait twijfel, bloeit in eenzaamheid en oogst weemoed. Ongewild uit elkaar gaan en onvermijdelijk weer bij elkaar komen.


Kansas - Dust in the wind (1977, #311): Zo'n nummer dat er voor je gevoel altijd is geweest, maar dat tegelijkertijd telkens opnieuw oplost in het niets. Geen vrolijke muzikale vriend, maar een wat piekerende wijze man. In dit nummer maakt een grauwe laag stof de grens onzichtbaar tussen eind en begin, tussen slot en start. Met de huilende violen accentueert Kansas het onvermijdelijke.

Phil Collins - In the air tonight (1981, #109): Over het afbrokkelen van een relatie. Een beklemmend nummer, dat dobbert op het slagwerk en dreigend voor je staat, niet van plan je de komende minuten met rust te laten. En onlosmakelijk verbonden met Miami Vice.

Jacques Brel - Ne me quitte pas (1959, #94): Een nummer dat je gevoel overhoop haalt en dat op eenzame hoogte staat, los van alles en vast aan niets. De viool huilt, schreeuwt, schuurt en fileert het verlangen. Het verlangen wordt door Brel zo dun, zo ijl bezongen, dat je er haast doorheen kijken kunt.

Jamie Cullum - Don't stop the music

De zeer muzikale Jamie Cullum bracht in november zijn vijfde studio-album uit, The Pursuit getiteld. Wederom verkent hij de grens tussen pop en jazz. De gebroken klank van zijn stem benadrukt de rafelige timing, vooral in het nummer Don't stop the music, naar het origineel van Rihanna uit 2007, waar dan weer Wanna be startin' something van Michael Jackson in is verwerkt.

En zo evolueert de muziek. Cullum bewondert Rihanna, dus dat is mede de reden geweest om dit nummer te coveren. Zijn interpretatie is lui, slepend, en indringend.