Regina Spektor - Blue lips

Soms duikt er ineens muziek op die je alles om je heen doet vergeten; muziek waarbij de aarde even lijkt te stoppen met draaien. Regina Spektor (Moskou, 1980) brengt dat teweeg met Blue lips, een track van haar meest recente album Far. De productie van dit nummer (en nog drie andere nummers op dat album) was in handen van Jeff Lynne, vroeger de voorman van The Electric Light Orchestra.

Eigenlijk is Blue lips een B-kantje, misschien omdat het geen heel toegankelijk nummer is. Maar het is van een unieke schoonheid, zowel de eigenzinnige, mysterieuze muzieklijn als de dichterlijke tekst. Dit is schilderen met woorden, woorden in oneindige tinten blauw. Met haar liefelijke stem weet Regina Spektor de grote aarde tot in je handpalm te zingen.

Daniel Merriweather - Impossible

Het is al een tijdje 'in' om terug te grijpen naar het strakke, maar tegelijkertijd indringende soul-geluid uit de jaren '60. De 27-jarige Daniel Merriweather (geboren in Melbourne) heeft goed geluisterd naar artiesten als Smokey Robinson (hetzelfde 'plukkende' gitaargeluid) of de Four Tops (dezelfde opzwepende energie). Van zijn album Love & War is de (derde) single Impossible afkomstig. Hij schreef het nummer zelf, samen met top-producer Mark Ronson (die ook al aan de wieg stond van het soul-geluid van Amy Winehouse). Het resultaat is een nummer dat raast als een najaarsstorm, met een dampend arrangement.

Snow Patrol - Just say yes

Zanger Gary Lightbody van de Schotse rockband Snow Patrol doet zijn naam eer aan - zijn stem heeft iets lichts, iets zwevends, iets melancholieks. Hun nieuwe single Just say yes heeft op het eerste gehoor wat weg van de single Crack the shutters van vorig jaar. Maar Just say yes leent meer electronica-invloeden uit de jaren '80 en is wat minder opdringerig dan hun eerdere werk. En het gitaarloopje blinkt uit in eenvoud, en lijkt in de verte op het gitaarloopje dat U2-gitarist The Edge voor With or without you (1987) bedacht.

Madonna - Celebration

Madonna is flinterdun. Een flinterdun postuur. Een flinterdunne stem. Flinterdunne teksten ("put your arms around me... when it gets too hot we can go outside"). Maar zij weet als geen ander alles samen te smeden tot opzwepende popmuziek. Dat komt ook omdat ze gedurfde keuzes maakt voor de muzikanten met wie ze samenwerkt. Paul Oakenfold (1963) is zo'n voorbeeld. Hij voorziet de dunne single Celebration van een vette beat. En daarmee levert het gelijknamige 'mega'-verzamel-album al meteen een flinterdikke hit op. Er is trouwens ook nog een Benny Benassi-remix maar die is veel eentoniger dan de radio-edit.

Little Boots - Remedy

De zangeres Little Boots heet eigenlijk Victoria Christina Hesketh, is 25 jaar en werd vorig jaar door de BBC al getipt als de ontdekking van 2009. Haar debuutalbum "New in town" leverde dan ook meteen twee hits op, "New in town" en "Remedy".

Hoewel "Remedy" aanvankelijk niet veel meer lijkt dat het zoveelste meisjes-dance-niemendalletje (gelijkenis met "Circus" van Britney dringt zich op, hoewel er ook weer een echo van "In my arms" van Kylie doorklinkt), zit het - ook na herhaald beluisteren - toch ingenieus in elkaar. Misschien dat vooral de tempo-wisseling het nummer overeind houdt.

Mika - We are golden

Hij zingt expressief, vol overgave. Het is een wilde vrolijkheid, haast ontembaar. Mika Penniman, geboren in 1983 in Beiroet, kennen we al van zijn succesvolle debuutalbum Life in cartoonmotion uit 2008. Nu is er de opvolger, The boy who knew too much, waarop Mika bewijst dat hij geen eendagsvlieg is. Productie van dit album was eveneens in handen van Greg Wells, en dat is te horen aan hetzelfde energieke, expressieve geluidsbeeld dat vooral ook om de single We are golden rondzweeft. Aanvankelijk zou dit ook de titel van het album worden, maar dat vond Mika bij nader inzien een "belachelijke naam" voor het album.

En de clip? Onzinnige gekte, in een boxershort en gouden schoentjes. Dat is het muzikale, surrealistische beeld dat Mika ons voorschotelt.

Daniel Lohues - Hij wul de klokken loaten luuden

Daniël Lohues – voorheen van Skik – schildert met woorden. Dat doet hij op zijn albums Allennig I en Allennig II uit 2008. Hij kijkt, ziet de wereld om hem heen en schildert met een ragfijn penseel zijn visie. Zo zag hij een uitzending van Pauw & Witteman, waarin de Tilburgse pastoor Harm Schilders te gast was, vanwege de geluidsoverlast die het luiden van de klokken van zijn kerk voor buurtbewoners in de omliggende Tilburgse wijk teweegbracht. Hij had het luiden der klokken als compromis reeds beperkt tot één minuut in plaats van drie, maar dat mocht niet baten. Langs juridische weg wisten de wijkbewoners de kerkklokken het zwijgen op te leggen.

Hij wul de klokken loaten luden, een nummer over een starre vastberadenheid… en de brandstof daarvan is hoop.